ما دختریم!دخترهای بد بخت ایرانی.ایران,ایران,ایران,....با خودم تکرار می کنم.کم کم دار د معنی اش را از دست می دهد.میهن میهن میهن.... خیلی وقت است که معنی ندارد.امنیت امنیت امنیت...برایم دیگر تعریف نمی شود.ترس ترس ترس...تک تک لحظه هایم را پر می کند.مرگ مرگ مرگ...هر لحظه ممکن است از راه برسد...

من یک دخترم.در ایران زندگی کردم.آن موقع شاید هنوز داغ بودم.نمی فهمیدم که چه دارد دور و برم می گذرد.الان اما خوب می بینم و می شنوم. و هر بار می لرزم از عظمت این فاجعه.و با خود می گویم ممکن بود سر من هم بیاید.ممکن است همین تابستان که بی صبرانه منتظرم که برگردم ایران سرم بیاد.که یک نفر دستم را بگیرد و ببرد ,صورتم رو خط خطی کند به جرم اینکه آدم ها رو دوست دارم.به جرم خندیدن,به جرم جوانی کردن,شاید هم به جرم نفس کشیدن. و می ترسم از مملکتی که همیشه از آن در مقابل دیگران دفاع کردم.از ایرانی بودن می گویم. اما خودمونیم,دیگر شک دارم که به ایرانی بودنم افتخار کنم...ایرانی که در آن زندگی جوانی را مثل نقاشی های بچگی با تیغ خط خطی می کنند و کسی نیست که بگوید : بی انصاف نکن...بی انصاف...بی انصاف...

ما با غصه بزرگ شدیم.ترس و وحشت دیگر جزوی از وجودمان شده.ملت بدبختی هستیم.اگر دختر باشی که بدبختی هایت توان بینهایت می گیرند.

 04:22 AM GMT :: نظرات وارده: 16 نظر